IKINULONG AKO NG ASAWA KO SA WALK-IN FREEZER NG AMING RESTAURANT SA JAKARTA PARA MAMATAY AT MAPAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT NA HEREDERA UPANG ANGKUNIN ANG BILYON-BILYONG RUPIAH NGUNIT TATLONG ARAW NA AKONG HANDA SA PLANO NIYA!
Eskaktong alas-onse kwarenta’y otso ng gabi nang marinig ko ang mataginting na tunog ng bakal. Isang mabigat na pinto ng walk-in freezer sa aming marangyang restawran sa SCBD, Jakarta ang mabilis na isinarado ni Budi. Kasunod noon ay ang nakatutulinit na kalansing ng padlock na pumuwesto sa trangka. Marahan, dumaloy sa makapal na pader ng freezer ang kanyang halakhak—isang malamig at walang kaluluwang tawa na nagmula sa taong inakala kong magtatanggol sa akin habambuhay.
“Paalam, Indah,” bulong ng kanyang tinig sa kabila ng bakal, bagamat sapat ang katahimikan ng gabi para marinig ko ito. “Sa wakas, akin na ang lahat ng ibinuhos mong pawis at bilyon-bilyong Rupiah.”
Inakala ni Budi na doon na magtatapos ang buhay ko. Inakala niyang ang matinding lamig na bumubuo ng yelo sa mga pader ay dahan-dahang magpapatigil sa tibok ng aking puso. Sa kanyang baluktot na pag-iisip, paggising ng umaga ay isang malamig na bangkay na lamang ang kanyang matatagpuan. Pagkatapos noon, malaya na niyang makukuha ang aming negosyo, ang aming mansyon sa Bandung, ang aming mga mamahaling sasakyan, at ang lahat ng perang pinagpaguran kong buuin sa loob ng sampung taon. At higit sa lahat, malaya na niyang maihaharap sa altar si Putri—ang babaeng nagpapakilalang nag-iisang heredera ng isang milyonaryong pamilya mula sa Yogyakarta, na nagdadalang-tao umano ng kanyang panganay na anak.
Astaga! Napakanipis ng kanyang pag-iisip. Napakababaw ng kanyang pagkakakilala sa babaeng pinakasalan niya.
May isang malaking pagkakamali sa kanilang perpektong plano: Tatlong araw na akong handa.
Tatlong gabi ang nakalilipas, habang si Budi ay nasa loob ng banyo at naliligo, nagliwanag ang screen ng kanyang laptop sa ibabaw ng mesa. Isang serye ng mga mensahe mula sa isang hindi rehistradong numero ang pumasok. Sa pag-aakalang usaping negosyo lamang ito, nilapitan ko ang laptop. Ngunit ang bawat salitang nabasa ko sa screen ay para bang reliesong patalim na sumaksak sa aking dibdib. Mula sa mga mensaheng iyon, detalyadong pinag-uusapan ni Budi at Putri kung paano nila ako lilinisin sa landas. Nakasaad doon ang eksaktong oras, ang eksaktong lugar, at ang eksaktong pamamaraan: ikukulong ako sa walk-in freezer ng aming restawran pagkatapos ng shift sa kalagitnaan ng gabi.
Kurang ajar! Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko nang higit sa aking sariling buhay ay nagpaplano ng aking wakas kasama ang kanyang kabit.
Ngunit sa halip na sumigaw, umiyak, o harapin si Budi sa oras na iyon, pinili kong manahimik. Pinunasan ko ang aking mga luha at hinayaan kong paniwalaan niyang wala akong anumang nalalaman. Binalikan ko ang aking higaan at nagpanggap na tulog. Sapagkat ako ang nagpatayo ng restawran na iyon mula sa pinakaunang hollow block hanggang sa pinakahuling palamuti. Ako ang nagdisenyo ng bawat sulok nito. At may isang napakahalagang bagay tungkol sa walk-in freezer na iyon na kailanman ay hindi nalaman ng aking asawa.
Pagkaalis na pagkaalis ng sasakyan ni Budi mula sa parking lot ng restawran, hindi ako nag-panic. Hindi ako sumigaw o humingi ng saklolo. Sa halip, naglakad ako patungo sa madilim na sulok ng freezer kung saan tatlong araw ko nang itinago ang aking mga gamit: isang makapal na thermal coat, mga guantes, flashlight, at isang thermos na naglalaman ng mainit na kape ng Java.
Mabilis kong binuksan ang isang secret emergency bypass panel sa ibabang bahagi ng pader—isang probisyon na ako mismo ang nagpalagay sa kontraktor noong itinatayo ang gusali para sa mga hindi inaasahang aksidente. Sa pamamagitan ng dalawang pikit-matang pagpindot sa switch, pinatay ko ang main cooling compressor habang pinananatili ang sirkulasyon ng sariwang hangin mula sa labas. Ang lamig na natira sa loob ay ang natitirang epekto lamang ng lumang yelo.
Isinuot ko ang thermal coat, kinuha ang thermos, at umupo sa sulok habang dahan-dahang humihigop ng mainit na kape. Sa buong magdamag, habang si Budi at si Putri ay nagdiriwang sa isang marangyang hotel sa Jakarta habang nagtatagay ng mamahaling alak, nakaupo ako sa dilim, nag-iisip, at naghihintay.
Kinabukasan, humigit-kumulang alas-otso ng umaga, narinig ko ang yabag ng mga sapatos na naglalakad sa malinis na sahig ng restawran. Narinig ko ang pamilyar na boses ni Budi at ang maarteng tawa ni Putri. Dumating sila nang nakadamit pang-pormal—si Budi ay nakasuot ng eleganteng tuxedo na may bow tie, habang si Putri ay nakasuot ng mamahaling gaun na nagpapakita ng kanyang maliit na tiyan. Dumating sila upang simulang idrama ang kanilang senaryo: ang pagtuklas sa ‘malamig na bangkay’ ng kanyang asawa upang makatawag ng pulis at maangkin ang aking yaman.
Dahan-dahang inikot ni Budi ang susi sa padlock. Narinig ko ang pagbukas ng bakal na trangka. Unti-unting bumukas ang mabigat na pinto ng freezer, at ang makapal na usok ng malamig na hangin ay lumabas patungo sa makinang na sahig ng restawran…
Ending Part 2 benar-benar mengejutkan! Cek kelanjutannya di kolom komentar ya. 👇
BAGIAN 2
Nang tuluyang bumukas ang pinto, pumasok ang liwanag ng mga kristal na chandelier mula sa kainan. Nakatayo sa pintuan si Budi na nakasuit at si Putri na nakahawak sa kanyang tiyan, parehong nakahanda ang mga mukha sa isang kunwaring ekspresyon ng pagdadalamhati at pagkagulat. Ngunit sa instant na iyon, ang kanilang mga mukha ay nagbago mula sa pagpapakitang-tao tungo sa purong matinding sindak.
Sa loob ng freezer, nakaupo ako sa sahig, nakabalot sa aking makapal na jacket, habang hawak ang aking tasa ng kape at nakatingin nang diretso sa kanilang mga mata. Hindi ako bangkay. Hindi ako nanlamig. Buhay na buhay ako, nakangiti, at naghihintay sa kanila.
Ya Allah! Napabalikwas si Budi habang ang kanyang kamay ay mabilis na tumakip sa kanyang sariling bibig dahil sa matinding gulat. Ang kanyang balat na dati’y kayumanggi ay nagingasing-puti ng papel. Sa kanyang tabi, napahawak si Putri sa kanyang dibdib, nanlalaki ang mga mata sa hindi mapaniwalang katotohanan na ang babaeng inakala nilang naglaho na sa mundo ay nakatitig sa kanila nang may buong kasiguraduhan.
“I-Indah…?” nauutal na sambit ni Budi, halos ayaw lumabas ng boses sa kanyang lalamunan. “P-Paano… paanong buhay ka pa?”
Dahan-dahan akong tumayo. Pinagpagan ko ang aking damit at dahan-dahang lumabas ng freezer, dala ang aking thermos. Ang bawat hakbang ng aking sapatos sa marmol na sahig ay parang tambol na nagbabadya ng kanilang katapusan.
“Magandang umaga, Budi. Magandang umaga rin sa ‘yo, Putri,” malamig kong wika, habang itinataas ang aking tasa. “Masarap ang kape ngayong umaga. Nais niyo bang sumali sa akin sa almusal? O baka naman mas gusto niyong pag-usapan kung paano niyo pinagplanuhang pumatay ng tao para sa bilyon-bilyong Rupiah?”
“Magsisinungaling ka!” sigaw ni Putri, na sinusubukang bawiin ang kanyang lakas ng loob kahit halatang nanginginig ang kanyang mga tuhod. “Budi, ikulong mo siya uli! Huwag mong hayaang makalabas ang babaeng ‘yan!”
Natawa ako nang malakas—isang tawa na umalingawngaw sa buong bulwagan ng restawran.
“Subukan mo, Budi,” hamon ko sa aking asawa. “Subukan mong itaas ang iyong kamay sa akin at tingnan natin kung ano ang mangyayari.”
Napahinto si Budi. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay tumingin sa pinto ng freezer, at pabalik sa akin. “Indah… pakiusap, magpaliwanag ako. Hindi ko ‘to gustong gawin… si Putri ang nag-utos sa akin! Siya ang nagplano ng lahat ng ito!”
“Ano?!” sigaw ni Putri, na biglang nanlaki ang mga mata sa pagtataksil ng kanyang kasabwat. “Walang hiya ka, Budi! Ikaw ang lumapit sa akin! Ikaw ang nagsabing gusto mong makuha ang pera ng asawa mo dahil nabubuhay ka lang sa ilalim ng kanyang bayad!”
Demi Tuhan! Napakabilis nilang maglamangan kapag ang pader ng kanilang kasamaan ay nagsisimula nang gumiba.
“Manahimik kayong dalawa,” utos ko sa isang matigas at pormal na boses. “Huwag na kayong mag-abala pang mag-away sa harap ko. Dahil may mga bagay kayong dapat malaman bago dumating ang mga panauhin natin.”
Kinuha ko ang aking telepono mula sa bulsa ng aking coat at pinindot ang isang file.
“Unang-una, para sa ‘yo, Budi,” sabi ko habang nakatingin sa aking asawa. “Napakalaki ng tiwala mo sa babaeng ito dahil sa pag-aakalang siya ay isang heredera mula sa isang mayamang pamilya sa Yogyakarta, tama? Ang akala mo ay makakakuha ka ng bilyon-bilyong Rupiah kapag pinakasalan mo siya?”
Ipinakita ko sa kanya ang mga dokumentong nakuha ng aking private investigator dalawang araw ang nakalilipas.
“Si Putri ay hindi isang heredera. Siya ay isang baon sa utang na fraudster mula sa Bandung. Mayroon siyang utang na higit limang bilyong Rupiah sa mga ilegal na nagpapautang dahil sa kanyang pagkagumon sa sugal. Ang pamilya niya sa Yogyakarta? Mga karaniwang mamamayan na matagal na siyang itinakwil dahil sa kanyang mga pagnanakaw. At ang sanggol sa kanyang tiyan? Binitbit ko ang kopya ng pekeng ultrasound result na binayaran niya sa isang maliit na klinika para lang mapaniwala ka na anak mo ‘yan!”
Nagdilim ang mukha ni Budi. Tumingin siya kay Putri nang may matinding galit. “Totoo ba ‘to?! Nagsinungaling ka sa akin?!”
“Budi, huwag kang maniwala sa kanya! Sinisiraan niya lang ako!” sigaw ni Putri habang umaatras.
“At ikaw naman, Budi,” patuloy ko, nang hindi man lang binibigyan ng pagkakataon na makahinga ang kanilang kasamaan. “Akala mo kapag nawala ako ay mapupunta sa ‘yo ang restawran na ito, ang aming mansyon, at ang lahat ng bank account? Tatlong araw na ang nakalilipas, noong gabing nabasa ko ang mga chat ninyo sa iyong laptop, agad kong ipinalipat ang lahat ng ari-arian, legal na titulo ng lupa, at mga share sa negosyo sa ilalim ng isang pampamilyang trust fund na tanging ako at ang aking mga magulang lamang ang may kontrol. Sa madaling salita: wala kang kahit isang solong Rupiah na makukuha.”
Napaluhod si Budi sa lamig ng marble floor. “Indah… pakiusap… patawarin mo ako… napaniwala lang ako ng babaeng ‘to…”
“Hindi pa diyan nagtatapos ang sorpresa ko,” dagdag ko habang itinuturo ang maliit na kulay itim na lens sa itaas ng freezer door at sa apat na sulok ng restawran. “Ang buong kaganapan kagabi—mula sa pagpilit mo sa akin paitaas, ang pagtrangka mo sa freezer habang tumatawa ka, hanggang sa mga salitang sinabi mo—ay direktang na-livestream at nairekord sa server ng Polda Metro Jaya. Ang mga pulis ay nasa labas na.”
Sa sandaling iyon, umalingawngaw ang tunog ng mga sirena ng pulis sa labas ng gusali. Ang mga pulang at bughaw na ilaw ay kumislap sa malalaking salaming bintana ng restawran. Pumasok ang sampung armadong pulis na pinangungunahan ng isang opisyal.
“Budi at Putri, inaresto kayo sa kasong attempted murder at attempted fraud,” pahayag ng opisyal habang mabilis na pinaliligiran at pinalapitan ng mga pulis ang dalawa upang paitaas ang kanilang mga kamay at lagyan ng pusa ang kanilang mga pulso.
Habang itinutulak ng mga pulis si Budi palabas ng pinto, huminto siya at lumingon sa akin nang may luha sa kanyang mga mata. “Indah… paano mo nagawa ‘to sa akin? Bakit hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataon?”
Tiningnan ko siya nang may malamig na tingin.
“Binigyan kita ng sampung taon ng aking buhay, Budi. Ngunit pinili mong ipagpalit ito sa isang kasinungalingan.”
Habang isinasakay sila sa sasakyan ng pulis, lumapit sa akin ang aking abogado at inabot ang isang huling folder.
Nalaman ni Budi sa mismong araw ng kanyang paglilitis na ang misteryosong mamumuhunan na bumili sa lahat ng kanyang natitirang personal na utang at nagmamay-ari na ngayon ng lumang bahay ng kanyang pamilya ay ang aking ama na isang tunay na milyonaryo na nakipagkasundo muli sa akin tatlong araw bago ang insidente.
Nawala kay Budi ang lahat ng bagay na kanyang pinag-arawan at pinagpuyatan.
At habang buhay siyang mabubulok sa kulungan nang walang kahit isang Rupiah sa kanyang pangalan.